WSTĘP
W przeddzień uroczystości Najśw. Serca Jezusowego, zbieramy się przy Sercu naszego Boga, Pana i Przyjaciela oraz Króla Miłości. Pragniemy również być jego przyjaciółmi. Dlatego najpierw chcemy oddać należny Mu hołd i uwielbienie oraz rozpalić nasze serca Jego miłością. Otwieramy przed Jezusem nasze serca, aby posłuchać Jego nauki.

Mamy szczególne prawo, aby ufnie zbliżyć się do tabernakulum, gdzie bije żywe Serce Jezusa. Należymy bowiem do wielkiej wspólnoty czcicieli Serca Jezusowego.

Boski Mistrzu! Chcemy spędzić tę godzinę świętą u Twoich stóp, przy Twoim Sercu, by wsłuchiwać się w Jego uderzenia. Spraw, Panie, aby serce moje było szeroko otwarte na przyjęcie Twoich darów. Daj mi łaskę, bym jeszcze lepiej poznał i zrozumiał Twoją miłość, abym mógł na nią odpowiedzieć moją miłością i abym innym dał poznać Twoje Serce.

Pragnę przeżyć tę Godzinę Świętą z Twoim umiłowanym uczniem św. Janem apostołem, który w czasie Ostatniej Wieczerzy był blisko Twego Serca. Był wierny i stał pod krzyżem na Kalwarii i widział przebicie Twego Serca. To on zaświadczył o Twojej miłości i dał na nią odpowiedź mówiąc: „Myśmy poznali i uwierzyli miłości” .

• Modlitwa z modlitewnika Sercańskiego, s. 126

ROZWAŻANIE
Uroczystość Serca Pana Jezusa pozwala nam pochylić się nad tajemnicą Boga, który jest Miłością. Znany filozof XX wieku Maks Scheller uczył, że Bóg jest tajemnicą, której należy się bać i z nią się poważnie liczyć. Ale równocześnie jest tajemnicą zachwycającą, przemawiającą do serca. Jest „całkiem inny” i bardzo bliski. O nim napisał poeta:

Mój Bóg jak drżący słowik w garści
A nie ogarną Go wszechświaty
Oddechem gasi gwiazdozbiory
A drży w oddechu mym jak kwiaty.

Mój Bóg wykuwa słowem wieki
A chwila rani Go jak mieczem
Mój Bóg straszliwy i daleki
A bliski jak płaczące dziecię.

Zbliżając się do Boga, jak uczył ten filozof, człowiek jest przejęty drżeniem i lękiem. Wobec majestatu Stwórcy całego wszechświata, doznaje poczucia swojej małości i słabości. Czuje się jak Abraham, który był przyjacielem Boga i „popiołem i prochem”. Mojżesz zaś krył się przed Bogiem w niszy skalnej, a Eliasz płaszczem okrywał twarz swoją. W historii Kościoła przed długie wieki podkreślano przede wszystkim prawdę o Bożej sprawiedliwości. Natomiast znikła podstawowa prawda o Bogu, objawiona w Nowym Testamencie, że Bóg jest Miłością. Ten wielki i niepojęty Bóg jest przecież „bliski jak płaczące dziecię”. Jest On dobrym i czułym Ojcem, kochającym swoje dzieci.

Pan Bóg już w Starym Testamencie, aby pouczyć ludzi o swojej miłości, posłużył się przez proroka Ozeasza obrazami wziętymi z miłości małżeńskiej. Przy pomocy tych zrozumiałych obrazów powiedział, jak wygląda Jego miłość do ludzi. Porównał ją do miłości mężczyzny do wybranej kobiety i umiłowanej pomimo jej niewierności. Porównał także swoją miłość do miłości ojca do dziecka, do syna, który jest owocem miłości. Oto najpiękniejsze wyznanie miłości Bożej:

„I poślubię cię sobie na wieki, 
Poślubię przez sprawiedliwość i prawo,
Przez miłość i miłosierdzie.
Poślubię cię sobie przez wierność,
A poznasz Pana” (Oz 2,21-22).

Lecz lud wybrany, Boża oblubienica, tak bardzo umiłowana, obsypana tyloma dobrodziejstwami, stała się niewierna i niegodna tej miłości. Swoją niewierność posunęła do tego stopnia, że otrzymane dary rozdała podłym kochankom. Ale nawet ta zdrada, nazywana przez proroka cudzołóstwem, nie była w stanie osłabić wierności i miłości Boga. W Nowym Testamencie będzie to wyrażone w słowach: „Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego” (Tm,2,13).
Słowami pieśni prośmy o łaskę miłości do naszego Pana, byśmy umieli na Jego miłość odpowiadać miłością.

PIEŚŃ: Kochajmy Pana… 

ROZWAŻANIE
Oto jak Bóg miłujący mówi do niewiernego ludu:
„Jak ze cię mogę porzucić Efraimie,
I jak opuścić ciebie, Izraelu?...
Moje serce na to się wzdryga
I rozpalają się moje wnętrzności. 
Nie chcę, aby wybuchnął płomień mego gniewu,
I Efraima już więcej nie zniszczę.
Albowiem Bogiem jestem, nie człowiekiem;
Pośrodku ciebie jestem Ja – Święty
I nie przychodzę, żeby zatracać” (Oz 11,8-9).

Pan Bóg, który tak bardzo miłuje naród wybrany, nie chce go karać, lecz zachęca do nawrócenia:
„Wróć, Izraelu, do Pana Boga twego,
Upadłeś bowiem przez własną swą winę. 
Nawróćcie się do Pana!
Mówcie do Niego: usuń cały grzech.
A przyjmij to, co dobre,
Zamiast cielców dajemy Ci nasze wargi” (Oz 14, 2-3).

Prorok Ozeasz ukazuje też miłość Boga na przykładzie ojca miłującego swoje dzieci:
„Miłowałem Izraela, gdy był dzieckiem,
I syna wezwałem z Egiptu.
Im bardziej ich wzywałem,
Tym dalej odchodzili ode Mnie.
Składali ofiary Baalom
I bożkom palili kadzidła. 
A przecież Ja uczyłem chodzić Efraima, 
Na swe ramiona ich brałem;
Oni zaś nie rozumieli, że przywracałem im zdrowie. 
Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, 
a były to więzy miłości” (Oz 11,2-4)

Prorok Izajasz jeszcze dodaje:
„Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu,
Ta, która kocha syna swego łona?
A nawet gdyby ona zapomniała, 
Ja nie zapomnę o tobie” (Iż 49,15).

Teksty proroków Ozeasza i Izajasza porównują ból nie kochanego Boga do cierpienia opuszczonego i zdradzonego męża. Porównują także miłość Boga do ojca kochającego swoje dziecko i matki kochającej syna. Te przymioty Bóg sam sobie przypisuje i pragnie głęboko wyryć w naszych sercach, abyśmy zawsze pamiętali, jak bardzo nas umiłował, z jak wielką czułością nas kocha.

PIEŚŃ: Serce Twe Jezu Miłością goreje…

Podczas tej adoracji pytamy: jaka była odpowiedź człowieka poprzez całe wieki historii świata? I jaka jest odpowiedź współczesnego człowieka na tę miłość? Ojciec Święty Jan Paweł II podczas swej pielgrzymki w Warszawie w 1987 r. powiedział: „Wiemy jak biegną te dzieje na naszej ojczystej ziemi, w obrębie jednego tysiąclecia historii… Wiemy, że w naszym stuleciu narasta opór i sprzeciw wobec Tego, który „tak umiłował świat” – opór i sprzeciw aż do negacji Boga”.

Gdy rozumiemy, jak bardzo Bóg nas ukochał, a z drugiej strony znamy nasze grzechy i niewierności, wtedy z naszego serca wyrywa się modlitwa przebłagalna: „miej miłosierdzie dla nas i całego świata”. Wtedy chcemy powtarzać modlitwę dzieci z Fatimy, nauczoną przez anioła: „O mój Boże, wierzę w Ciebie, uwielbiam Ciebie, ufam Tobie, kocham Cię. Proszę, byś wybaczył tym, którzy nie wierzą, którzy Cię nie uwielbiają, którzy Cię nie kochają, którzy Ci nie ufają”.

Pragniemy Cię teraz przeprosić, powtarzając: przepraszamy Cię, Panie
• Za to, że tak wielu ludzi lekceważy Twoją odkupieńczą mękę
przez zaniedbywanie spowiedzi i komunii świętej
• Za brak żywej wiary
• Za lekceważenie zasad moralnych
• Za pozbawianie życia dzieci nienarodzonych
• Za grzechy nienawiści, oszustwa, obmowy
• Za grzechy pijaństwa i nieczystości
• Za grzechy zwątpienia i rozpaczy
• Za opuszczanie niedzielnej Mszy św. i codziennej modlitwy
• Za brak miłości i zgody w rodzinach
• Za brak szacunku wobec osób starszych i chorych
• Za nieporozumienia i kłótnie
• Za brak poszanowania życia i zdrowia

PIEŚŃ: Bądź mi litościw, Boże nieskończony…

ROZWAŻANIE 
Jak bardzo Bóg jest nam bliski i jak bardzo nas kocha, objawił to nam ostatecznie w swoim Synu Jezusie Chrystusie, który stał się człowiekiem dla nas i dla naszego zbawienia. Bo tak Bóg umiłował świat, a Boży Syn umiłował nas aż do końca – do męki na krzyżu.

Pan Jezus objawiając się św. Małgorzacie Marii powiedział jej ponownie to samo, co przekazał nam w Starym Testamencie Bóg przez proroków Ozeasza i Izajasza. Mówił jej o swojej wielkiej miłości, która często nie jest kochana, jest odrzucona i wzgardzona. Ale mówił także, że oczekuje na naszą miłość i wynagrodzenie. Pisze ona: „Dał mi Jezus zrozumieć, że gorące pragnienie miłości ludzkiej skłoniło Go do objawienia nam swego Serca ze wszystkimi Jego bogactwami miłości, miłosierdzia, łaski, świętości i zbawienia, aby tych wszystkich, którzy według swej możliwości oddawać Mu będą hołd i szerzyć Jego cześć, miłość i chwałę, obficie i hojnie obdarzyć skarbami Najświętszego Serca, których ono jest źródłem, a które chce być czczone pod postacią serca cielesnego… Jest to jakby ostatni wysiłek Jego miłości, który zachował dla ludzi na te ostatnie czasy”.

Ojciec św. Pius IX z okazji beatyfikacji Małgorzaty Marii powiedział, że na niczym bardziej Jezusowi nie zależy, jak na tym, by rozpalić serca ludzkie tą miłością, która płonie w Jego Sercu. W tym celu domaga się Jezus rozszerzenia kultu swego Boskiego Serca.
Prośmy o to, abyśmy coraz bardziej kochali Serce Jezusa, odmawiając Koronkę (lub Litanię) do NSPJ

KORONKA LUB LITANIA DO NSPJ

ZAKOŃCZENIE
Podziękujmy Jezusowi, że mogliśmy przy Nim spędzić te chwile, rozważając miłość Boga objawioną przez proroków Ozeasza i Izajasza oraz w osobie Jezusa i w Jego Sercu. Z sercem napełnionym Jego miłością pragniemy iść przez nasze życie i starać się Go kochać coraz więcej. Pragniemy być apostołami Serca Jezusa i wszędzie głosić Jego miłość, aby wszędzie coraz bardziej kochane i znane było Jego Najświętsze Serce.

AKT WYNAGRODZENIA: Oto Serce (modlitewnik Sercański, s.45)

Ks. Józef Gaweł  
(Tarnów)